Begeleiding in rouwzorg- palliatieve begeleiding - stervensbegeleiding - ritueelbegeleiding

Ik ben Sarah, geboren in 1966 in Zele. Ik ben getrouwd sinds 1995 en heb twee volwassen dochters.
In 1989 ben ik afgestudeerd als apotheker, en tot op heden sta ik nog elke dag vol enthousiasme in de apotheek.
In de loop van de jaren heb ik ervaren dat een deel van mijn passie voor mijn werk ligt in het luisteren naar de mensen, die elk hun eigen verhaal hebben.
Als apotheker word je vaak in vertrouwen genomen, en kan je naast een luisterend oor ook soms advies geven, of net dat duwtje in de rug geven om verder te kunnen gaan.
Ook al vond ik veel voldoening in mijn werk, en had ik mijn handen vol met mijn twee opgroeiende kinderen, toch knaagde er steeds iets in mezelf.
Om die reden ben ik op zoek gegaan naar verschillende middelen om te ontdekken wie ik eigenlijk echt ben: ben ik de dochter van, de echtgenote van, de mama van of de apotheker?
Om een of andere reden had ik het gevoel dat dit allemaal verschillende personen waren. Na mijn zoektocht, na jaren, ben ik gewoon Sarah, dezelfde persoon in al die verschillende rollen.
Drie jaar geleden ben ik helemaal gecrasht. Ik raakte niet meer uit mijn bed, was voor niets meer gemotiveerd, mocht zelfs niet denken aan mijn werk.
Op advies van de huisarts bleef ik thuis met de strikte opdracht: elke dag op tijd opstaan en elke dag gaan wandelen.
De eerste dagen stond ik effectief op om dan voor TV te belanden of spelletjes te spelen op de computer. Tegen de middag vond ik de moed om naar buiten te gaan en te gaan wandelen.
Het is net dat niets doen dat ruimte in mijn hoofd schiep: hoe moet ik verder? Blijf ik in de apotheek werken of ga ik eindelijk mijn ervaringen uit mijn cursussen delen?
Kan ik beide combineren?
Ik geloof heel sterk dat op je pad komt wat je nodig hebt. Twee jaar geleden kreeg ik ineens de kans om te veranderen van werk: minder verantwoordelijkheden,
iets meer uren thuis, maar nog steeds de essentie van het apotheekwerk.
Daarom wil ik graag mijn steentje bijdragen en iets betekenen in rouwzorg en alles wat te maken heeft met de dood.
In 2012 verloor ik mijn vader. De eerste dagen en weken vertel je over hoe dat einde is verlopen, en wordt er voortdurend vanuit de omgeving gevraagd hoe het met jou gaat.
Maar na een paar weken staan enkel je naaste omgeving en je familie er bij stil dat je een dierbaar iemand hebt verloren.
Het verdriet en het gemis blijven echter nog lang nawerken, en vaak word je hier op onverwachte momenten weer helemaal opnieuw mee geconfronteerd.
Dat is voor mij de trigger geweest om me te verdiepen in rouw en verlies.
Je hebt iemand dierbaar verloren: een partner, een kind, een huisdier,… Of je zit midden in een scheiding.
Misschien heb je plotseling te horen gekregen dat je ernstig ziek bent. Of je bent na jaren trouwe dienst afgedankt op je werk.
In al deze situaties staat je wereld op zijn kop. Hoe ga ik daarmee om? Om welke reden zou ik nog opstaan? Ga ik ooit nog vreugde voelen?
Duizenden vragen komen op je af waarop je het antwoord alleen niet vindt. Iedereen komt met goedbedoeld advies: je moet zus, je moet zo…
De ene dag wil je met rust gelaten worden en al die adviezen naast je neerleggen; de andere dag heb je nood aan gezelschap maar er is niemand beschikbaar. Herken jij dit?
Sterven is geen einde, maar een overgang – een kwetsbaar en intiem moment waarin de ziel zich langzaam losmaakt van het lichaam.
Het is een weg die we niet alleen hoeven te gaan.
Stervensbegeleiding is aanwezig zijn, zacht en zonder oordeel. Het is luisteren naar wat
gezegd wordt én naar de stilte ertussen.
In nabijheid kan angst verzachten en kan ruimte ontstaan voor vrede. Een hand vasthouden,
een laatste gesprek, samen ademhalen in stilte – het zijn kleine gebaren die oneindig groot
worden aan het bed van iemand die afscheid neemt.
Stervensbegeleiding nodigt uit om het leven te eren, ook in zijn laatste fase. Om te erkennen
wat zwaar is, maar ook te zoeken naar betekenis, verzoening en dankbaarheid. Het gaat niet
om het oplossen of wegnemen, maar om het dragen, aanwezig blijven, en het bieden van
vertrouwen dat niemand alleen gaat.
In dit begeleiden schuilt een diepe menselijkheid: we worden herinnerd aan onze
verbondenheid, aan liefde die verder reikt dan de dood.
Ben jij in je laatste levensfase, dan kan je nood hebben aan steun, gesprekken over
de zin van je leven, over verdriet en loslaten. Je kan met veel vragen zitten: wat
gebeurt er als ik sterf?
Of misschien is er iemand dierbaar die in zijn/haar laatste levensfase is en heb je
nood aan duiding: wat kunnen we verwachten? Hoe kan ik afscheid nemen? Hoe kan
ik dit onder ogen zien?
In beide gevallen kan je beroep doen op een stervensbegeleider.
Als ritueelbegeleider kan ik jou helpen om betekenisvolle momenten in je leven vorm te
geven en te begeleiden. Dat kan een afscheid, een huwelijk, een geboorte of een ander
overgangsmoment zijn dat je graag op een persoonlijke en waardevolle manier wilt beleven.
Als ritueelbegeleider zorg ik dat er ruimte is voor jouw verhaal, emoties en werk ik met
symbolen. Samen zoeken we naar woorden, handelingen en muziek die bij jou passen. Zo
ontstaat een moment dat niet standaard of traditioneel moet zijn, maar helemaal past bij wie jij
bent.
Er zijn tal van situaties waarin ik jou kan begeleiden om een ritueel te organiseren:
Parkeren kan je gratis in de straat, waar overdag altijd voldoende plaats is. Ook op de parking van het voetbalstadion kan je gratis parkeren